Gisteren, 3 december met de club een duikje gemaakt in Elsendorp in de visvijver aan de Eerste Stichting. Ron was deze duik mijn buddy en samen zouden we op zoek gaan naar leven in de vijver.

 

Deze plas staat echter onder duikers bekend om het weinige leven dat er aangetroffen wordt en de beschrijving visvijver (die ook in de routeplanner wordt genoemd) begrijpen wij dan ook niet zo goed.

 

Het zicht was - in ieder geval gisteren - belabberd; het water was koud (8,8 °C) en erg troebel en op tien meter diepte was het zo donker dat ik zonder hulp van mijn lamp mijn instrumenten niet meer kon aflezen. Misschien kwam het door dit slechte zicht, maar leven hebben we in ieder geval niet aangetroffen. Zelfs geen kreeftjes of andere bodemkruipertjes.

Was het daarom een "mislukte" duik? Nee! Het was zelfs een hele leerzame duik voor mij en wel in twee opzichten. Allereerst heb ik nog niet vaak gedoken bij zo weinig zicht en het vergroot dus mijn duikervaring dubbel, maar ook heb ik gisteren voor het eerst met behoorlijk wat minder lood gedoken; negen kilogram in plaats van twaalf.

De eerste keer naar beneden met "zo weinig" lood viel best tegen zoals ik overigens wel al verwachtte; het vest helemaal leeg en volledig uitademen en dus eigenlijk even zonder lucht in de longen lukte het nipt om onder te komen om vervolgens bij mijn eerste (veel te diepe) ademteug weer omhoog te drijven.... Nog maar een poging dan en dan in ieder geval veel minder diep inademen en nu lukte het me wel beneden te blijven. En dan ben je daar en heb je zo weinig zicht dat je vooral de eerste meters moeite moet doen om je buddy niet uit het oog te verliezen ondanks het feit dat we beiden een lamp bij ons hadden. Rustig blijven is dan het toverwoord, ondanks het feit dat ik meteen al in het begin helemaal mijn oriëntatie verloren was.

Na ongeveer 35 minuten gaf Ron aan dat we naar boven konden; hij dacht weer uitgekomen te zijn bij het beginpunt. Dit was dus niet het geval en Ron vroeg mij de navigatie van daaruit naar het beginpunt terug op mij te nemen. Ik stelde mijn kompas in en samen gingen we weer naar beneden, wat overigens ditmaal verrassend minder moeite kostte dan de eerste keer. In een mooie rechte lijn kwamen we vervolgens een paar minuten later mooi bij het beginpunt uit. Een prima kompasnavigatie dus in water met slechts één tot twee meter zicht.

Voor de liefhebbers is overigens de log van deze duik hier te vinden.